به گزارش شيعه آنلاين به نقل از جهان، يکي از جنايتهاي که در تاريخ معاصر به وقوع پيوسته و قلب تمامي انسانهاي داراي وجدان بيدارو بالاخص شيعيانرا بشدت جريحه دار نموده، تخريب قبور ائمه بقيع (ع) مي باشد. هرگاه شخصي پس از سفر حج به ميان هموطنان مراجعت مي نمايد از بغضي عميق پرده برمي دارد، که دل همه را به درد مي آورد و آن چيزي نيست جز حکايت غربت ائمه بقيع.
در طي اين مقاله قصد دارم پرده از جنايتي بردارم که در ان باز هم بهائيت و سران آن و عين الملک هويدا پدر امير عباس هويدا بطورغير مستقيم در کنار برادر نامشروعشان وهابيت نقش اساسي دارند.
براساس گزارش حسين پيرنظراز سفارت ايران در مصر، اگر دولت ايران براى يکى دو سال ديگر، رفتن به حج را منع مى کرد، حتماً حکومت حجاز حاضر به قبول شرايط پيشنهادى ايران مى شد و درنتيجه،هم براى زائران ايرانى رفع مزاحمتمى گرديد و هم نسبت به تعمير قبورو خرابی هاى به عمل آمده امتيازاتى به دست مى آمد.
ليکن متأسفانه اين کار صورت نمى پذيرد و در خرداد ١٣٠٨ ه . ش. اولي مراوده رسمى ديپلماتيک ميان ايران و حکومت عبدالعزيز صورت گرفته و درشهريور همين سال، معاهده مودّت ميان ايران و حجاز امضا و در فروردين سال ١٣٠٩ ه . ش. حبيب الله هويدا با عنوان نماينده ايران و با سمت کارداروارد جدّه مى شود.
تأسيس سفارت ايران در عربستان، که به نوعى تقويت حکومت عبدالعزيز را در پى داشت، به حدّى براى عبدالعزيز مهم بود که هويدا پس از ملاقات با وى،از قول کفيل وزارت خارجه در گزارش خود مى نويسد: «... و ذکر کرد که هيچ وقت اعلى حضرت را تا اين درجه شاد و مسرور نديده بوديم که امروزه از ملاقات شما و وصول ناصر همايون شاهنشاهى اظهار شادىو سرور علنى مى فرمودند... .»
مأموريت حبيب الله هويدا: حبيب الله هويدا در ايجاد اين ارتباط نقش مهمّى داشته و لذا دولت حجاز نيز به مسؤولان وزارت خارجه خود دستور مىدهد که هميشه او را راضى و خورسند نگاه دارند که اسباب تکدّر خاطر و دلتنگى براى او فراهم نشود و تمام مطالب و تقاضاهاى او را به فوريت انجام دهند!
باتوجه به اينکه حبيب الله هويدا يکى از دو نماينده ايران براى بررسى وضعيت حجاز در اثر حمله وهابى ها و تخريب اماکن مقدسه بوده و از سوى ديگر، وى براساس اسناد، داراى مسلک بهائيّت و از بهائيان شناخته شده بوده است،همه گوياى آن است که متأسفانه نماينده ايران به صورت پنهانى نقشى مؤثر در ناديده گرفتن اين مسأله مهم داشته است. اين نکته زمانى تقويت مى شود که ملک عبدالعزيز به هويدا مى گويد: «... ما شما را از خود مى دانيم (که البته درست هم مي گفته چون وي از سران وهابيت و عين الملک از پيروان بهائيت بوده است)، شما نيز خود را مثل ساير نمايندگان اجانب ندانيد، هيچ وقت لزوم به تحصيل اجازه نيست، هروقت که ميل داريد، بدون هيچ ملاحظه، به ديدن مابياييد، چه در مکه چه در اين جا، ما هميشه آماده ملاقات شما هستيم... .»
در روزنامه الوطن (چاپ بغداد)، در تاريخ ٢٠ ربيع الاول ١٣٤٨ هـ . ق. در زمينه به رسميت شناختن دولت حجاز توسط ايران درباره نماينده ايران، حبيب الله خان عين الملک معروف به هويدا مى نويسد: «... مشاراليه کاملاً به اين قضايا آگاه است و علاوه بر اينکه زبان مملکت رابه خوبىمى داند، محل اعتماد ملک عبدالعزيز و رجال حکومت حجاز است و شخصاً نزد آن ها محترم است و بديهىاست که تعيين او به اين سمت، مسأله را به طور دلخواه حل و تسويه مى نمايد!»در ماده سوم عهدنامه مودّت، امضا شده ميان دو کشور، هيچ اشاره اى به مسأله تخريب و هدم آثار اسلامى و قبور ائمه بقيع نشده و با کمال تأسف راحت ازکنار آن گذشته اند. هويدا تا سال ١٣٥٣ هـ . ق. به عنوان نماينده ايران در حجازمشغول به کار بوده است.
حبيب الله هويدا در مأموريتش به مدينه، براى کسب اطلاع از ميزان خرابى ها،تلاش جدى کرده تا اين حادثه مهم را بسيار کمرنگ تلقى نموده، وهابيان را به نوعى، تبرئه نمايد. در گزارش وى چنين آمده است: ... بالاى مناره، قبه مطهّر صعود کرديم، يکصد و سى پله بالا رفتيم و از آن جاقبه مطهر را زيارت نموديم (زيرا صعود بالاى قبه غيرممکن است). از آن جا مشاهده نموديم که فقط پنج گلوله تفنگ به قبه مطهر اصابت نموده و اندکىسوراخ کرده است و ابداً خرابى وارد نيامده است! اولاً نمى شود حتم کرد که ين گلوله ها از طرف وهابى ها بوده است! ثانياً برفرض اينکه از طرف آن هابوده باشد، واضح است عمدى نبوده است! و در اثناى تيراندازى به همديگرخطاءً به قبه مطهر اصابت کرده است! و دليل صحت اين نظريه اين است که قبه مرقد مطهر خيلى عظيم و بزرگ است و وهابى ها هم در پشت دروازه وقلعه شهر بوده اند و تعدادشان بيش از سه ـ چهار هزار بوده است; اگر قصداصابت مى داشتند، اقلاً دو سه هزارگلوله به قبه مطهر مى رسيد! به هرحال فقط آثار پنج گلوله تفنگ در روى قبه مطهر بود و همچنين آثار چهار ـ پنج گلوله بر قبه اهل بيت بود، خادم باشىِ حرم مقدس نيز سه ـ چهار عدد گلوله آورده و به بنده داد و گفت که اين ها را روى بام حرم يافته و تصور مى کند که از گلوله هايى است که به قبه مقدس رسيده است. فدوى آن هارا تقديم خواهم نمود که در موزه وزارت معارف محفوظ بماند... .»
